Euskadi

La voz griega PROSOPON designa la máscara con la que el actor cubría su rostro en las representaciones teatrales. El teatro, integrado en la vida colectiva, era para el griego un diálogo permanente consigo mismo en la sustantividad poética del monólogo. Interpretar es el arte de superar lo personal, de fingir ser otro recreando una realidad vivida con conflictos. Teatro tiene su origen etimológico en θεμη 'ver', lugar para ver y para verse, a imagen de un ojo colectivo que está ahí y que se dirige al qevs, al dios, a lo luminoso. El Ανθροπωs es el único ser capaz de verterse hacia la transcendencia ética, estética, religiosa y cultural.

El teatro para el griego era el escudo que, como a Perseo, le protege para acercarse a los temas vitales y cotidianos. El espectador, que contempla situaciones que pueden reflejar aspectos de su propia vida, siente una transferencia simbólica, una catarsis que le permite liberar sensaciones y situaciones personalmente conflictivas y disfrutar de otras con finalidad más lúdica.

El actor al desempeñar su papel en el teatro, cubre su rostro con la máscara, PROSOPON, porque en el Theatrum vitae humanae, todos nos ponemos la máscara, el disfraz para interpreta nuestro papel.
Cuando Nietzsche afirma en El origen de la tragedia que "el encanto de la metamorfosis es condición previa de todo arte dramático", está afirmando que el teatro consiste en tomar una apariencia distinta de la que se posee. La máscara, PROSOPON, permite ocultar una realidad para mostrar otra a los demás y posibilita que en ella, en la máscara, resuene la voz íntima del "personaje", consciente de su mismidad, de su ser concreto y real, de su propia dimensión óntica.


Prosopon

PROSOPON hitz grekoak aktoreak antzerkiko antzezpenetan aurpegia estaltzeko erabiltzen zuen mozorroa izendatzen du. Antzerkia, taldearen bizimoduan txertaturik, bakarrizketaren funts poetikoan bideratzen zen bere buruarekiko elkarrizketa etengabea zen grekoarentzat. Interpretatzea maila pertsonala gainditzearen antzea da, beste bat izateko itxurak egitearen antzea, gatazkan bizituriko errealitate bat birsortuz. Teatro hitzak "ikusi" esan nahi duen qeomh hitz grekoan du jatorria, hau da, ikusteko eta ikusia izateko lekua da, hortxe dagoen eta qevs, jainkoarengana, argitasunera, zuzentzen den begi kolektibo baten modura. Anqropvs da transzendentzia etiko, estetiko, erlijioso eta kulturalerantz isurtzeko gaitasuna duen izaki bakarra.

Antzerkia grekoarentzat, bizitzako gai nagusietara eta eguneroko gaietara hurbiltzerakoan, babesten zuen ezkutua zen, Perseo bezala. Ikusleak, bere bizitzako alderdiak isla ditzaketen egoerak ikusten dituelarik, transferentzia sinboliko bat sentitzen du, katarsi bat, eta katarsi horren bidez berarentzat gatazka sorburu diren sentsazioak eta egoerak askatuko ditu, eta helburu ludikoagoa duten beste batzuez gozatu ahal izango du.

Antzezleak, antzerkian bere papera betetzean, mozorroarekin, PROSOPONarekin estaltzen du aurpegia, zeren Theatrum vitae humanae honetan, denok janzten baitugu mozorroa, nork bere papera interpretatzeko behar duguna.

Nietzschek, bere Tragediaren jatorria lanean, "metamorfosiaren lilura da antze dramatiko ororen lehen baldintza" dioenean, daukagunaren bestelako itxura hartzean datzala antzerkia esaten du. Mozorroak, PROSOPON horrek, errealitate bat ezkutatzen laguntzen digu, gainerakoei beste bat erakusteko, eta horri esker, hartan, mozorroan, "pertsonaiaren" ahots intimoaren oihartzuna entzun daiteke, bere izatasunaren, bere izate konkretu eta errealaren, bere dimentsio ontikoaren jakitun.